Żyjemy w niedobrym kraju

Przeczytałem ostatnio, że prawnik reprezentujący księdza Lemańskiego nie chce ujawniać swojego nazwiska  - reprezentuje go anonimowo. Można powiedzieć, że jest bardzo mądry: wie z kim i o co walczy ksiądz Lemański. Nie jest jednak odważny. Boi się, że oficjalna obrona człowieka może mu zaszkodzić. Zastanówmy się - dokąd doszliśmy,  przecież nawet w czasach PRL adwokaci bronili  w procesach politycznych pod swoim nazwiskiem.

Każdy powinien mieć w sobie coś z księdza Lemańskiego

Jednym z kryteriów rozróżnienia może być stosunek do świata zastałego. Zgodnie z tym  myślę, że ludzie dzielą się na na tych, którzy chętnie akceptują zastany porządek, dalej tych, którzy akceptują go , ponieważ dostrzegają w tym korzyści  i  na tych, którzy tego porządku   nie akceptują - z różnych  powodów. Uważam, że na akceptację zasługują dążący do uczynienia świata lepszym. To jest bunt w imię dobra. W imię prawdy. W imieniu braku zgody na poniżanie. Poniżanie także innych w mojej obecności. To jest reakcja na niesprawiedliwość.

Degustacja szynki

Poniżej prezentuję wczoraj upieczoną szynkę. Powiem nieskromnie: jest niezła. Jadłem z chrzanem i tostem. No i poczułem Święta. W jedzeniu  chodzi  także o emocje, to przecież
nie orzeczenie sądu, które tych walorów powinno być pozbawione.

Postawa.1

Powinniśmy być wobec innych milsi.

Szynka pieczona w garnku żeliwnym

Parę dni temu w delikatesach PSS na Suraskiej kupiłem szynkę wieprzową z golonka i kością. Wyglądała poważnie i przypominała kształtem szynki hiszpańskie i włoskie.
Cóż wiec zrobiłem następnie. Otóż wyjąłem kość z mięsa, posoliłem co pozostało, dodałem pieprz, rozmaryn, tymianek, oregano, lubczyk i do lodówki na dwa dni.
A dziś garnek żeliwny wysmarowałem smalcem, wyłożyłem surową kapusta, włożyłem mięso, przykryłem kapustą i wieczkiem garnka i umieściłem w piekarniku  na 3 i pół godziny w temperaturze 165, a potem na 150 stopni. Mięso odpoczywało pół godziny.
Szynka jest do zjedzenia.

Langoszki - wspomnienie dzieciństwa

Dziś langoszki. Placki pszenno-ziemniaczane. Pamiętam je z wyjazdu na Węgry do kąpieliska Harkany. Były cudne i smaczne. Tam polubiłem smak czosnku, którym je okraszano.
Moja wersja poniżej:
- niecałe pół kg mąki pszennej
- dwa ugotowane i przetarte ziemniaki
- duża szklanka mleka
- suszone drożdże
- odrobina cukru
- odrobina soli
- oliwa z oliwek - trochę
- olej rzepakowy do usmażenia
-  garnek żeliwny

Mąkę wsypuje do miski, a do niej podgrzane pół szklanki mleka z drożdżami i cukrem. Dodaję także przetarte ziemniaki, resztę mleka, sól i oliwę. Pozostawiam na godzinę do wyrośnięcia w ciepłym miejscu. Potem garnek żeliwny,  sporo oleju rzepakowego - 1/5  litra i smażę wyrobione placki: najpierw pod przykryciem a potem po obróceniu już bez.  Krótko ok. 5 min. Sprawdzam bo się przypalają. Dodatki to pieczarki smażone z cebula i śmietaną oraz papryka węgierska marynowana.

Żyję

Przypomniałem sobie o blogu. Od jutra zaczynam.